ৰাতি ২:৪৭ বাজিছিল। মোৰ পানী খাবলৈ মন গৈছিল। কোঠাটোৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহিলোঁ। আৰু - মই তাতেই থিয় হৈ ৰ’লোঁ। মা -
বাৰান্দাত বহি আছিল। অকলশৰে। আন্ধাৰত। দুয়োখন হাত কঁকালত দি।
মায়ে জনা নাছিল মই চাই আছোঁ বুলি। মা কান্দি আছিল। শব্দহীনভাৱে।
কেৱল - নিৰৱে। চকুলো টুকি। মই তাতেই থিয় হৈ থাকিলোঁ। এটা শিলৰ দৰে। মা -
যিগৰাকী মানুহ ৰাতিপুৱা ৫ বজাত শুই উঠে। যিয়ে নিজৰ কষ্টৰ কথা কেতিয়াও কাকো নকয়। সদায় কোৱা একমাত্ৰ কথাটো হ’ল - "মোৰ একো হোৱা নাই, মই ঠিকেই আছোঁ।"
তেনেগৰাকী মা ৰাতি ২:৪৭ বজাত - অকলশৰে বহি - শব্দহীনভাৱে কান্দি আছিল। মই আকৌ কোঠালৈ ঘূৰি গ’লোঁ। পানী নোখালোঁ। বিছনাত শুলোঁ।
চিলঙৰ বা মূধচৰ ফালে চাই থাকিলোঁ।
এইটো কেতিয়াৰ পৰা হৈ আছে ? এইদৰে কত ৰাতি পাৰ হৈ গ’ল ? আৰু মই ইয়াৰ গমেই পোৱা নাছিলোঁনে ? পিছদিনা মই সুধিলোঁ -
"মা - ৰাতি কঁকালত বিষায়নেকি ?" মায়ে অলপ ইতস্তত কৰিলে। "নাই অ’, অলপমান বিষায়।"
"অলপমান বিষায়।" ৰাতি ২:৪৭ বজাত। অকলশৰে। কান্দি কান্দি। "অলপমান বিষায়।" মই ক’লোঁ - "মা -মই ৰাতি দেখিছিলোঁ।"
মা মনে মনে থাকিল। খিৰিকীৰ বাহিৰলৈ চাবলৈ ধৰিলে।
তাৰ পিছত লাহেকৈ ক’লে - "২ বছৰ ধৰি এইটো হৈ আছে।
কোৱা নাছিলোঁ - তোমালোকে বৃথা চিন্তা কৰিবা বুলি।"
২ বছৰ। ২ বছৰ ধৰি ৰাতি অকলশৰে বহি কান্দি আছিল।
আৰু আমি - আৰামত শুই আছিলোঁ।
পিছদিনা ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ লৈ গ’লোঁ। ডাক্তৰে পৰীক্ষা কৰিলে।
কিছুমান প্ৰশ্ন (Questions) সুধিলে। "বিষটো কঁকালৰ পৰা আৰম্ভ হয়নে ?"
"হয়।" "ভৰিলৈকে নামি যায়নে ?" "হয়।" "ৰাতি শুলে বিষটো বাঢ়েনে ?" "হয়।"
ডাক্তৰে মাক চালে। তাৰ পিছত মোলৈও চালে। "এইটো কেৱল কঁকালৰ বিষ নহয়। এইটো ছায়াটিকা (Sciatica)।"
মই সুধিলোঁ - "সেইটো নো কি বস্তু ?"
ডাক্তৰে বুজাই ক’লে - "কঁকালত এডাল অতি ডাঙৰ স্নায়ু থাকে -
তাক ছায়াটিক স্নায়ু (Sciatic Nerve) বোলা হয়। এইডাল কঁকালৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ভৰিৰ আঙুলিলৈকে যায়। এই স্নায়ুডাল ক’ৰবাত হেঁচ খাই পৰিলে -
কঁকালৰ পৰা ভৰিলৈকে কাৰেণ্ট মৰাৰ দৰে অসহ্য বিষ হয়। ৰাতি শুই থকা অৱস্থাত এইটো আৰু বাঢ়ি যায়। সেইবাবেই ৰাতি বিষটো বেছি হয়।"
"এইটো কেনেকৈ ভাল হ’ব ?" ডাক্তৰে প্ৰেছক্ৰিপচন (Prescription) লিখি দিলে। "এই ঔষধ কেইটা খুৱাব। ফিজিঅ’থেৰাপী কৰাব। ভালদৰে জিৰণি ল’ব।" আমি ঘৰ পালোঁহি।
ঔষধ খোৱা আৰম্ভ হ’ল। প্ৰথম সপ্তাহত অলপ উপশম পাইছিল।
দ্বিতীয় সপ্তাহত - মায়ে ক’লে - "পেটটো বৰকৈ পুৰিছে।"
পেইনকিলাৰৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া আছিল সেয়া। ডাক্তৰে আন এটা ঔষধ দিলে।
ফিজিঅ’থেৰাপী আৰম্ভ কৰিলোঁ। এটা চেশ্যনত (Session) ₹১,২০০ সপ্তাহত ৩ বাৰ। ২ মাহ। ₹২৮,৮০০।
যিদিনা ফিজিঅ’থেৰাপী কৰা হয়, সেইদিনা ভাল লাগে। পিছদিনা -
ৰাতি আকৌ একেই বিষ। কবিৰাজ বা দেশীয় বৈদ্যৰ ওচৰলৈ গ’লোঁ।
"স্নায়ুডাল হেঁচ খাই আছে। এই ক্বাথ বা কাঢ়া পানীটো খাব। এই তেলটো ঘঁহিব।" ₹৪,৫০০। ৬ সপ্তাহ। কোনো পৰিৱৰ্তন নাই।
এজন আয়ুৰ্বেদিক ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গ’লোঁ। তেওঁলোকে আন কিছুমান ঔষধ দিলে। ₹৬,০০০। ২ মাহ। কোনো পৰিৱৰ্তন নাই।
ইউটিউবত চালোঁ। ঘৰুৱা উপায়। সৰিয়হ তেলৰ মালিচ। গৰম সেক দিয়া।
আদাৰ ৰস ঘঁহা। সপ্তাহৰ পিছত সপ্তাহ কৰিলোঁ। ২০ মিনিটমান আৰাম পোৱা যায়। তাৰ পিছত আকৌ একেই বিষ।
১ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল। ₹১,৮০,০০০ খৰচ হ’ল। তথাপিও মা - এতিয়াও ৰাতি সাৰে থাকিব লগা হৈছিল।
এদিন ৰাতি - মই আকৌ পানী খাবলৈ উঠিলোঁ। মা -
আকৌ বাৰান্দাত আছিল। একে ঠাইতে। একেদৰেই কঁকালত হাত দি।
মই গৈ মাৰ ওচৰত বহিলোঁ। একো কথা নপতাকৈ।
মায়ে মোলৈ চালে। "তুমি কিয় শোৱা নাই এতিয়াও ?" মই ক’লোঁ - "নাই শোৱা।" আমি দুয়ো মনে মনে বহি থাকিলোঁ। সেই আন্ধাৰত।
মই মনতে স্থিৰ কৰিলোঁ - "কিবা নহয় কিবা এটা উপায় ওলাবই।
ক’ৰবাত নহয় ক’ৰবাত ইয়াৰ উত্তৰ পোৱা যাব।"
কোঠালৈ আহিলোঁ। ফোনটো হাতত ল’লোঁ। ৰাতি ১ বাজিছে। পঢ়িবলৈ ধৰিলোঁ। ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা পাৰ হৈ গ’ল।
ৰাতি ২ ਬজাত - মই এটা প্ৰবন্ধ (Article) পালোঁ। এজন নিউৰ’লজিষ্টে (Neurologist) লিখিছিল সেয়া।
তেওঁ প্ৰথম শাৰীতে লিখিছিল - "আপুনি যদি ছায়াটিকাৰ বাবে ১ বছৰ ধৰি চিকিৎসা কৰিও কোনো সুফল পোৱা নাই - তেন্তে সেয়া আপোনাৰ ভুল হয়। আপোনাক কোৱা সেই পদ্ধতিটোৰহে ভুল।"
মই পঢ়া বন্ধ কৰিলোঁ। তাৰ পিছত সবিশেষ পঢ়িলোঁ।
"Sciatica-ত যিডাল স্নায়ু হেঁচ খাই থাকে - সেয়া বহুত গভীৰত অৱস্থিত।
ছালৰ (Skin) তলত। মাংসপেশীৰ (Muscles) ভিতৰত। হাড়ৰ ঠিক কাষত।
আপুনি ওপৰৰ পৰা যিয়েই প্ৰয়োগ নকৰক কিয় - সেয়া জেল (Gel) হওক।
ক্ৰীম (Cream) হওਕ। তেল (Oil) হওক।
সেয়া ছালৰ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় তৰপত লাগি ধৰি থাকে। হেঁচ খাই থকা সেই স্নায়ুডাললৈকে সেয়া গৈ নাপায়েই।
Physiotherapy ? সেয়া কেৱল বাহিৰৰ মাংসপেশীহে ঠিক কৰে। হেঁচ খাই থকা স্নায়ুডাললৈ নাযায়।
Painkiller ? সেয়া কেৱল বিষৰ সংকেতটোহে (Signal) বন্ধ কৰে। স্নায়ুডাল ঠিক নকৰে।
সেইবাবেই - ২০ মিনিট আৰাম পোৱাৰ পিছত, আকৌ একেই বিষ ঘূৰি আহে। সদায়।
এই চক্ৰটো তেতিয়ালৈকে ভাঙিব নোৱাৰি, যেতিয়ালৈকে কোনো ঔষধ
হেঁচ খাই থকা সেই স্নায়ুডাললৈ - ভিতৰৰ পৰা - গৈ নাপায়।"
মই ফোনটো তলত থ’লোঁ। বেৰখনলৈ চাই থাকিলোঁ।
১ বছৰ। ₹১,৮০,০০০। তথাপিও আমি - সদায় ওপৰে ওপৰেহে প্ৰয়োগ কৰি আছিলোঁ। সেই স্নায়ুডাললৈকে কেতিয়াও যোৱা নাছিলোঁ। মই পঢ়িয়েই থাকিলোঁ। ৰাতি ৩ বাজিলে। তেতিয়াই জাপানৰ (Japan) বিষয়ে পঢ়িবলৈ পালোঁ।
জাপানত ছায়াটিকা ৰোগী পৃথিৱীৰ অন্যান্য প্ৰান্তৰ তুলনাত বহুত কম।
কিয় ? কাৰণ জাপানত শতিকা ধৰি এটা বিশেষ সূত্ৰ বা ফৰ্মূলা (Formula) ব্যৱহাৰ কৰা হয় - যিটো আন সকলোতকৈ সম্পূৰ্ণ বেলেগ ধৰণে কাম কৰে।
এইটো বুজি লওক - আমাৰ ছালৰ (Skin) ৭টা তৰপ (Layers) থাকে।
(পিয়াঁজৰ ৭টা তৰপৰ দৰে)
সাধাৰণ জেল (Normal Gel) - ১-২ টা তৰপতহে থাকে।
সোনকালে বাষ্প হৈ উৰি যায়। স্নায়ুলৈ নাযায়।
জাপানৰ ফৰ্মূলা - ৩টা উপাদানৰ এনে এক মিশ্ৰণ, যি ছালৰ ৭টা তৰপ ভেদ কৰি ভিতৰলৈ সোমাই যায়। পোনপটীয়াকৈ হেঁচ খাই থকা স্নায়ুডালৰ ওচৰ পায়গৈ। তাত গৈ স্নায়ুডালক ভিতৰৰ পৰা শান্ত কৰে।
প্ৰথম উপাদান — মগৱৰ্ট অইল (Mugwort Oil) (এটা পুৰণি জাপানী ঔষধি উদ্ভিদ - যিটো শতিকা ধৰি স্নায়ুৰ বিষৰ বাবে জাপানত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে - ই স্নায়ুৰ ফুলা ভাব বা প্ৰদাহ ভিতৰৰ পৰা কম কৰে)
দ্বিতীয় উপাদান — কৰ্পূৰ (Camphor) (ততালিকে শীতলতা প্ৰদান কৰে)
তৃতীয় উপাদান — মেন্থল (Menthol) (নহৰু বা পুদিনাৰ আৰ্ক —
ই স্নায়ুৰ চাৰিওফালৰ ফুলা ভাবক ততালিকে শান্ত কৰে - আৰু বিষৰ সংকেত (Signal) স্নায়ুলৈ যোৱাত বাধা দিয়ে)
সকলোতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদানটো হ’ল - লেক্টিক এচিড (Lactic Acid)
(এটা বিশেষ যৌগ - ই ছালৰ ৭টা তৰপ মুকলি কৰি দিয়ে - যাৰ ফলত Mugwort, Camphor, Menthol পোনপটীয়াকৈ হেঁচ খাই থকা স্নায়ুডাললৈ যাব পাৰে - এইটোৱেই হ’ল সেই গোপন ৰহস্য (Secret) যিটো অন্য জেলবোৰত নাথাকে)
এই মিশ্ৰণটো - কেৱল ওপৰত থাকি নাযায়। ভিতৰলৈ সোমাই যায়।
সেই স্নায়ুডাললৈকে। য’ত আচল বিষটো আছে, তাতেই। ৰাতি ৩:২০ হ’ল। মই সন্ধান কৰিলোঁ। ভাৰতত একেই ফৰ্মূলা থকা ঔষধটো পালোঁ। ৰাজহুৱা মতামত বা ৰিভিউবোৰ (Reviews) পঢ়িলোঁ।
তাত কবিতা নামৰ এগৰাকী মহিলাৰ ৰিভিউ আছিল — চুৰাটৰ (Surat) পৰা। "মোৰ মাৰ ছায়াটিকা আছিল। ৰাতি বিষৰ বাবে শুব নোৱাৰিছিল।
৩ সপ্তাহৰ ভিতৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে মায়ে গোটেই ৰাতি শান্তিপূৰ্ণভাৱে শুলে।" মই সেই ৰিভিউটো দুবাৰ পঢ়িলোঁ।
ৰাতি ৩:৪০ বজাত - মই অৰ্ডাৰ (Order) কৰিলোঁ। ২ দিনৰ পিছত বস্তুটো পালেহি। মই মাৰ কোঠালৈ গ’লোঁ। "মা - মই এটা বস্তু আনিছোঁ। একবাৰ এইটো ট্ৰাই (Try) কৰি চোৱাচোন।"
মায়ে চালে। "এতিয়া আকৌ এইটোওনে ?"
মই ক’লোঁ - "মাত্ৰ এবাৰ। মোৰ বাবে।" মায়ে একো নক’লে। তাৰ পিছত হাতখন আগবঢ়াই দিলে।
প্ৰথম নিশাতে মই লগাই দিলোঁ। এটা মৃদু শীতল অনুভৱ। তাৰ পিছত এটা গভীৰ উষ্মতা (Warmth)। যিডাল হেঁচ খাই থকা স্নায়ু - যিডাল ২ বছৰ ধৰি বিষত চিয়ঁৰি আছিল - তাক যেন কোনোবাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে গুৰুত্ব দিলে।
মা শুই পৰিল। ৰাতি ২ বজাত - মই উঠিলোঁ। লাহেকৈ বাহিৰলৈ চালোঁ।
মা - কোঠাৰ ভিতৰতে আছিল। গভীৰ টোপনিত। বাহিৰত বহা সেই ঠাই টুকুৰা - খালী আছিল।
মই তাতেই থিয় হৈ থাকিলোঁ। মোৰ চকু পানীৰে ভৰি পৰিল।
দ্বিতীয় নিশা আকৌ লগালোঁ। তৃতীয় দিনা পুৱা - মায়ে নিজে চাহ বনালে।
প্ৰথম সপ্তাহত - ৰাতিৰ বিষটো আধা কমি গ’ল।
দ্বিতীয় সপ্তাহত - মায়ে ক’লে - "ৰাতি বৰ সুন্দৰ টোপনি আহিল।"
প্ৰথমবাৰৰ বাবে। যোৱা ২ বছৰৰ ভিতৰত।
তৃতীয় সপ্তাহত - বাহিৰত বহা সেই ঠাই টুকুৰা - য’ত মা ৰাতি আহি বহিছিল - সেয়া সদায় খালী হৈ থাকিবলৈ ধৰিলে। প্ৰতি নিশাই।
৪ সপ্তাহৰ পিছত দেউতাই সুধিলে - "মাৰ কি হৈছে ?
আজিকালি ৰাতি নুঠে যে ?" মই ক’লোঁ - "বিষটো ভাল হৈ আহিছে।"
দেউতাই জনা নাছিল - ২ বছৰ ধৰি মা
ৰাতি অকলשৰে বাহিৰত বহি কান্দিছিল বুলি।
মই এইটো কিবা বিক্ৰী কৰিবৰ বাবে লিখা নাই। মই এইটো লিখিছোঁ কাৰণ - সেই ৰাতি - ৰাতি ২:4৭ বজাত - যেতিয়া মই মাক আন্ধাৰত অকলশৰে
কঁকালত ধৰি কান্দি থকা দেখিছিলোঁ - আৰু মই চাই আছোঁ বুলি মায়ে জনা নাছিল - সেয়া বৰ এটা গধুৰ ৰাতি আছিল। আপোনালোকৰ ঘৰতো
যদি এগৰাকী মা আছে - যিয়ে ৰাতি শব্দহীনভাৱে বিষ সহ্য কৰে -
যিয়ে কয় - "মোৰ একো হোৱা নাই" বুলি - কিন্তু আচলতে তেওঁৰ কষ্ট হৈছে -
মাত্ৰ এবাৰ হ’লেও - তেওঁলোকৰ কোঠালৈ ৰাতি এপাক ভুমুকি মাৰি চাবচোন। হ’ব পাৰে তেওঁলোক বাহিৰত বহি আছে - অকলশৰে - কঁকালত ধৰি -
জানিব - এইটো কেৱল কঁকালৰ বিষ নহয়। এইটো ছায়াটিকা। ছায়াটিকা ভাল কৰিব পৰা যায়। ভিতৰৰ পৰাই। মই ১ বছৰ আৰু প্ৰায় ₹১,৮০,০০০ টকা নষ্ট কৰিলোঁ। আপোনালোকে তেনে নকৰিব।
সেই ৰাতি মই ৩:৪০ বজাত অৰ্ডাৰ কৰা বস্তুটো - এইটোৱেই আছিল -
বেদঅঞ্জলি জাপানীজ পেইন ৰিলিফ জেল : https://www.vedsutra.store/assam
"ফেচবুকৰ পৰা সংগৃহীত: ডাঃ সুধীৰ শ্বাহ"
সচেতন গ্ৰাহক হওক - আকৰ্ষণীয় বিজ্ঞাপনৰ সলনি প্ৰমাণভিত্তিক তথ্যৰ ওপৰত সিদ্ধান্ত লওক।
Disclaimer: এই লেখাটো সাধাৰণ জনসচেতনতাৰ বাবে। ই কোনো ব্যক্তিগত চিকিৎসা পৰামৰ্শ বা কোনো নিৰ্দিষ্ট পণ্যৰ চিকিৎসাগত নিশ্চয়তা নহয়।